download

Time Magazine Best Guitar Player

  Jimi Hendrix

آلبوم Kind of Blue که در روز ۱۷ اوت ۱۹۵۹ به انتشار رسید و اکنون پنجاه سال از عمرش می‌گذرد، آلبومی است که باید آن را در کلکسیون هر شنونده‌ی موسیقی جاز دید. این آلبوم شاید از معدود آلبوم‌های موسیقی جاز باشد که طرفداران ژانرهای مختلف از پاپ گرفته تا راک و حتی کلاسیک هم با آن به راحتی رابطه برقرار می‌کنند.



در روز دوم ماه مارس سال ۱۹۵۹، هنگامی که مایلز دیویس، یکی از چهره‌های برجسته‌ی موسیقی جاز پنج نوازنده‌ی دیگر را برای هم‌نوازی و ضبط آلبوم به استودیوی معروف کلمبیا در نیویورک فراخوانده بود، حتی خواب آن را هم نمی‌دید که حاصل این همنوازی به یکی از پرنفوذ‌ترین آثار موسیقی و پرفروش‌ترین آلبوم موسیقی جاز بدل شود.

 
مایلز دیویس در کنسرتی در سال ۱۹۸۷Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift:  مایلز دیویس در کنسرتی در سال ۱۹۸۷مایلز دیویس در نخستین جلسه‌ی هم‌نوازی هیچ تصور مشخصی از شکل قطعات نداشت و به جای برگه‌های نت، تنها طرح‌هایی اولیه از گام‌های موسیقی که مد نظر داشت را به نوازندگان داد تا دست کم چارچوبی را که قرار بود در آن بداهه‌نوازی شود، ترسیم کند.

 دیویس که آن زمان ۳۳ سال داشت و در صحنه‌ی موسیقی جاز اسم و رسمی به هم زده بود، پس از پایان همکاری‌اش با چارلی پارکر در پی شیوه‌ی بیان و زبانی تازه بود و در تلاش رهاندن خود از سبک "بی‌باپ" که سبک محبوب و حاکم آن دوران محسوب می‌شد.

 

او که خود ترومپت می‌زد، به همراه پنج نوازنده‌ی دیگر، جولین آدرلی (ساکسیفون آلتو)، جان کولترین (ساکسیفون)، پل چمبرز (باس)، جیمی کوب (درامز) و بیل اوانس (پیانو) راهی را پیش گرفت که صاحب‌نظران و منتقدان موسیقی آن را شروع انقلاب تازه‌ای در آن سال‌ها می‌دانند.
 

دیویس و همراهانش در هم‌نوازی و بداهه‌نوازی‌هایی که در آلبوم Kind of Blue تجربه کرده و ارائه می‌دهند، به جای آکوردهای فشرده و پرشتاب مرسوم آن دوران، شنونده را به سفری آرام می‌برند که در آن طیف گسترده‌ی گام‌های موسیقی نقش بازی می‌کنند.
 

به ویژه دیوس و اوانس قصد داشتند با الهام از آثار آهنگسازان موسیقی کلاسیک چون بارتوک و راول امکانات و مرزهای موسیقی مودال را تجربه کنند که بر پایه‌ی گام‌هایی غیر از گام‌های معمول مینور و ماژور حرکت می‌کند و به ویژه در موسیقی شرقی می‌توان آن را مشاهده کرد.

 
مایلز دیویس، شیفته‌ی تجربه کردن ژانرهای مختلفBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift:  مایلز دیویس، شیفته‌ی تجربه کردن ژانرهای مختلفمایلز دیویس که از همان اواسط دهه‌ی پنجاه میلادی جایی برای خود در صحنه‌ی موسیقی جاز باز کرده بود، برخلاف بسیاری از موزیسین‌های آن دوران که بیش از همه از راه نوازندگی و اجرا در کلوب‌های جاز زندگی خود را می‌گذراندند، به این موقعیت دست یافته بود که از طریق ضبط و اجراهای استودیویی امرار معاش کند.

 
شرکت تهیه‌ی موسیقی کلمبیا که در خیابان سی‌ام نیویورک یک کلیسای قدیمی ارتودوکس را به یک استودیو بدل کرده بود، آن را در دو جلسه در اختیار مایلز دیویس قرار داد. پیش از نخستین جلسه‌ی هم‌نوازی Kind of Blue دیویس، طبق تعرفه‌های آن زمان برای اجرایی سه ساعته، به هر یک از نوازنده‌ها ۴۸ و نیم دلار دستمزد پرداخت کرد. تنها در قطعه‌ی So What که نخستین قطعه‌ی آلبوم است، وینتون کلی Wynton Kelly نوازندگی پیانو را برعهده داشت و در باقی اجرا جای خود را به بیل اوانس داد. 

 
در اولین جلسه‌ی هم‌نوازی در روز دوم مارس کار ضبط تنها سه قطعه به پایان رسید، اجرا و ضبط سه قطعه‌ی دیگر در جلسه‌ای دیگر که در روز ۲۲ آوریل همان سال برگزار شد، صورت گرفت و نسخه‌ی نهایی آلبوم سرانجام در تاریخ ۱۷ اوت ۱۹۵۹ انتشار یافت.

 
آلبوم Kind of Blue تا کنون بیش از شش میلیون بار به فروش رفته و از این رو می‌توان آن را پرفروش‌ترین آلبوم تاریخ موسیقی جاز دانست. این آلبوم در رده‌بندی ۱۰۰ آلبوم برتر موسیقی که از سوی نشریه‌ی معتبر "رولینگ استون" منتشر شده، مکان دوازدهم را به خود اختصاص داده که این خود نیز نشان‌دهنده‌ی اهمیت و محبوبیت آن است

شهرام احدی

بنیاد بین‌المللی موتسارت روز یک‌شنبه برای اولین بار دو قطعه موسیقی تازه کشف‌شده اثر ولفگانگ آمادئوس موتسارت آهنگساز نامدار و نابغه اتریشی را در سالزبورگ شهر تولد او عرضه کرد. این دو اثر پیش از 10 سالگی موتسارت نوشته شده و تحول کاری او را به عنوان یک آهنگساز نشان می‌دهد.

این دو قطعه که برای پیانو تصنیف شده برای اولین بار توسط فلورین بریساک در خانه‌ای نواخته شد که موتسارت از 1773 تا 1780 در آن زندگی می‌کرد و اکنون یک موزه است. همچنین نسخه‌ ارکسترال این کنسرتو را رابرت لوین پیانیست و استاد دانشگاه هاروارد بازسازی کرده که ژانویه 2010 در جشنواره هفته موتسارت برای اولین بار در سالزبورگ اجرا می‌شود.

موتسارت 27 ژانویه 1756 در خانواده‌ای هنرمند در سالزبورگ به دنیا آمد. پدرش لئوپولد نوازنده ویولن بود و در دربار اسقف کار می‌کرد. لئوپولد اصرار زیادی داشت که دو فرزندش - ماریا آنا یا «نانرل» که پنج سال از برادرش ولفگانگ بزرگ‌تر بود - نیز موسیقی را دنبال کنند. لئوپولد با هدف آشنایی نانرل با سازهای کلاویه‌ای مجموعه‌ای از قطعه‌های مختلف برای او نوشت.

«کتاب موسیقی نانرل» شامل دو قطعه است که اکنون مشخص شده از تصنیف‌های اولیه ولفگانگ آمادئوس موتسارت است. این در حالی است که تا پیش از این تصور می‌شد قطعه‌هایی که به دست لئوپولد نوشته شده اثر آهنگسازی ناشناس است. اولریش لایزینگر موسیقی‌شناس و رئیس واحد تحقیقات بنیاد بین‌المللی موتسارت زمانی این دو قطعه را شناسایی کرد که در حال تحقیق و آماده‌سازی نسخه‌ای جدید از «کتاب موسیقی نانرل» بود.
لایزینگر که مشغول تجزیه و تحلیل و ارزیابی آثار این کتاب موسیقی بود، متوجه اختلاف ظاهری آشکار نسخه دست‌‌نویس و تصنیف‌ها شد. او با تجزیه و تحلیل دست‌نوشته و با در نظر گرفتن معیارهای سبک‌شناختی به نتیجه رسید این دو قطعه ساخته موتسارت جوان است که آن زمان در یادداشت‌برداری خیلی مهارت نداشت و پدرش در همان حال که او پشت پیانو می‌نواخت، آن را می‌نوشت.

لایزینگر در این باره به دویچه وله گفت: «نسخه دست‌نویس این ذهنیت را ایجاد را می‌کند که لئوپولد خودش آهنگساز بوده، اما سبک موسیقی این دو قطعه فوق‌العاده است.» تاریخ ساخت این دو قطعه دقیقاً مشخص نیست، اما گفته می‌شود به قبل از 10 سالگی موتسارت یعنی پیش از 1766 باز می‌گردد. پس از این تاریخ قطعه دیگری به «کتاب موسیقی نانرل» اضافه نشده است.

این کتاب موسیقی در سال 1864 به مجموعه انجمن موسیقی کلیسای جامع و موتسارتیم، صورت ابتدایی بنیاد بین‌المللی موتسارت اضافه شد. این بنیاد میراث موتسارت را محفوظ نگه می‌دارد و صاحب بسیاری از نامه‌های اصلی خانواده موتسارت، نسخه‌های دست‌‌نویس امضاشده همین طور پیانو و ویولن شخصی اوست.

پس از مرگ موتسارت در 1791، خواهرش نانرل که 38 سال پس از او درگذشت، نقل قول‌ها و خاطرات کسانی که در سالزبورگ برادرش را می‌شناختند، جمع‌آوری کرد. یوهان آندراس شاکنر، شیپورچی دربار و دوست نزدیک خانواده موتسارت می‌گوید روزی او و لئوپولد به خانه آمدند و موتسارت را دیدند که با قلم‌پر به سرعت می‌نویسد. وقتی لئوپولد از پسرش می‌پرسد چه کار می‌کند، ولفگانگ جوان پاسخ می‌دهد، «یک کنسرتو می‌نویسم.»

از دید موسیقی‌شناسان ارزش دو قطعه تازه کشف شده به این است که تحول موتسارت به عنوان یک آهنگساز را نشان می‌دهد و اینکه چگونه از نوشتن قطعه‌های کوچک و رقص‌مانند با ابعاد کوچک به قطعه‌های بزرگ‌تر مانند سمفونی اول رسید که در 65-1764 در لندن ساخت.

دویچه وله

خبرگزاری فرانسه از واشینگتن اعلام کرد در بیش از دو قرن اخیر نظریه‌های مختلف و متفاوتی برای مرگ زودهنگام نابغه موسیقی تاریخ مطرح شده که مسموم شدن با زهر، نارسایی کلیه و یک بیماری انگلی ناشی از خوردن گوشت ناپخته یا نیم‌پز از جمله آنها بوده است.

اما اخیرا ریچارد سگرس از دانشگاه آمستردام پس از سال‌ها تحقیق به این نتیجه رسیده که آهنگساز افسانه‌ای ابتدا به یک بیماری ساده واگیردار گلودرد میکروبی در شهر وین دچار شده و دسامبر 1791 در همان شهر از دنیا رفته است. بر اساس اسناد بجا مانده از آن زمان بیماری موتسارت با اگزما و تب هم همراه بوده است.

نتایج تحقیقات سگرس و همکارانش درباره علت مرگ آهنگساز اتریشی در سالنامه طب داخلی منتشر شد. آنها اساس پژوهش‌های خود را بر داده‌هایی بنا نهادند که از گزارش‌های مرگ و میر در وین مرکز اتریش بین نوامبر 1791 تا ژانویه 1792 منتشر شده و نام موتسارت هم احتمالا در میان آنها وجود داشته است.

موتسارت در زندگی کوتاه خود بیش از 600 آهنگ تصنیف کرد و شاهدان عینی پیش از مرگ او گفته‌اند این آهنگساز بزرگ به علت تب شدید بستری شد؛ تبی که همراه با گلودرد میکروبی بوده است. بیماری موتسارت تنها دو هفته به طول انجامید و یکی از نزدیکان او سه دهه بعد فاش کرد که موتسارت به علت درد شدید حتی قادر به جابجایی روی تخت هم نبود.

آخرین ماههای مرگ آهنگساز سرشناس اتریشی بسیار پربار بود و او در این دوران خلق اپرای معروف فلوت جادویی را به پایان رساند، در نخستین اجرای آن شرکت کرد، به شهر پر از چشمه‌های آب معدنی رفت و شروع به نوشتن ریکوئیم خود کرد که با مرگ او هرگز به پایان نرسید و ناتمام ماند

دانلود کتاب Guitar Secrets - Joe Satriani در 39 صفحه همراه با تبلچر

دانلود کتابی از Joe Pass با نام Guitar Techniques - Guitar Chords

نمونه فونت ها را در اسکرین شات زیر مشاهد کنید

download

سه اسکرین سیور زیبا از گروه پرآوازه پینک فلوید